Prolog

LEAH

    Głusza. Odmieniec. Sympatyk. Amor deliria nervosa. Miłość.

    Te słowa napawają ludzi strachem. Boją się wypowiedzieć, którykolwiek z tych wyrazów.

    To zabawne.

    Te kilka liter, ułożonych w jedną, sensowną całość, powiedziane głośno nikomu nie może zrobić krzywdy. A oni są przerażeni.

    Ludzie po tamtej stronie ogrodzenia żyją w błędzie. Miłość nie jest chorobą. Jest wspaniałym uczuciem, które kształtuje nasz charakter.

    Kocham wiele osób. Kocham moją mamę. Kocham Kelly. Kocham każdą osobę z naszego azylu. Z każdym dniem darzę ich coraz większym uczuciem, nie potrafię nad tym zapanować. Po prostu tak jest i to jest piękne. Ktoś jest obok ciebie i obdarowuje cię miłością, nieważne kim jesteś.

    Każdy tutaj ma swoją historię.

    Niektórzy się tu urodzili. Niektórzy uciekli ze świata, gdzie wolność jest ograniczona.

Mnie uratowała mama. Podejrzewali, że sympatyzuje z Odmieńcami, ale nie mogli nic zrobić, bo była w ciąży. W końcu: każdy nowy człowiek jest potrzebny, aby nasz wyleczony i wspaniały kraj mógł się rozwijać. Zdążyła uciec ze mną zanim zabrali ją do wiezienia albo zanim zakończyliby jej żywot.

    Ledwo zipałyśmy, gdy nas znaleziono. Ale przeżyłyśmy, bo tak musiało być.

Niektóre zdarzenia są nam przeznaczone, a my nie wiemy dlaczego. Wcześniej czy później nasza misja zostanie ujawniona.

    Ja swojej jeszcze nie odkryłam, ale to zrobię. Wystarczy poczekać. Wystarczy dać losowi trochę czasu, aby nasze przeznaczenie się wypełniło.

EILEEN

    Czasami zastanawiam się jak żyli ludzie, gdy wszędzie panowała choroba. Jak udawało im się przetrwać? Może nie wiedzieli, że są zarażeni? Nie mogę wyobrazić sobie ludzi sprzed remedium. Ale jak mówi mój tata: „przeszłość jest nieważna, najważniejsze jest tu i teraz”, więc staram się nie zaprzątać sobie głowy niepotrzebnymi myślami.

Moja matka nie żyje. Zmarła przy porodzie. Teraz mieszkam z tatą i jego nową parą i ich dzieckiem.

    Ostatnio przestałam się zastanawiać jaka Ona była zanim umarła. Moim planem jest nie przywiązywać się do wspomnień i tych osób, które znam lub chciałabym poznać.

Nie wiem dlaczego to robię. Po remedium wszystko co dotychczas było ważne, stanie się niewartościowe. Nie wiem czy to dobrze. Ale wydaje mi się, że tak. W końcu władze i lekarze robią wszystko dla naszego bezpieczeństwa i zdrowia. Jak można im nie ufać?

Jeżeli oni są źli, to kto jest dobry? Komu zależy na naszym szczęściu jak nie im? Z takiego toku rozumowania można wyciągnąć tylko jeden wniosek: Odmieńcy.

    Ale oni się mylą. Coś co nas zabija nie może być wspaniałym doświadczeniem. Amor deliria nervosa zabiło wielu niewinnych ludzi, a Oni narażają się na chorobę d o b r o w o l n i e. Chłopcy i dziewczęta żyją wspólnie... dreszcz przechodzi mnie na samą myśl spotkania z niewyleczoną osobą płci przeciwnej, a Oni rozmawiają ze sobą, dotykają się – to straszne.

    Odmieńcy zbłądzili i trzeba im pomóc. Każdy człowiek się myli, ale każdą pomyłkę trzeba naprawić, bo inaczej ludzkość sama doprowadziłaby się do ruiny. My podajemy im „pomocną dłoń” i oferujemy remedium.

    My jesteśmy dobrzy, Oni pobłądzili.

___________________________________________________________________

Fanfick w świecie Delirium. Znając mnie jest pełno błędów, ale mam nadzieję, że znajdą się osoby, którym spodoba się moje opowiadanie. Czytających proszę o komentarze :3